Babe: Swinka W Miescie
Najlepszym psem pasterskim w całym kraju była Świnka.
Mistrzostwo Psów Pasterskich A. H. Hoggett i "ŚWINKA"
Pierwszym niebezpieczeństwem czyhającym na bohatera
jestjego sława.
Pochlebstwa mogą przewrócić w głowie.
Ci, którzy kiedyś traktowali cię jak ohydną świnię,
domagają się teraz twojego towarzystwa.
Proszę pana!
Niech pan spojrzy na niebo!
SZYNKA
MISTRZ
Przepraszam, panie Hoggett.
Panie Hoggett. Pańska świnka...
Może pan potrzymać świnkę do zdjęcia?
W tę stronę!
Pokaż świnkę!
Wyczyn farmera ijego nadzwyczajnej świnki
stał się głośny.
Zewsząd napływały zaproszenia na otwarcia targów,
na pokazy psów pasterskich,
a nawet na spotkanie z królową.
Ale Arthur Hoggett był skromnym człowiekiem.
Największą przyjemność znajdował w pracy na farmie.
Pewnego ranka wyszedł, by naprawić pompę,
a Babe'owi przyszło do głowy, że mógłby pomóc.
Ale szczęście odwróciło się na chwilę
i świnka nauczyła się okrutnego słowa:
"Gdyby".
Gdyby nie był taki nieostrożny.
Gdyby świnka i pompa nie przeważyły ciężaru farmera.
Gdyby farmer nie zderzył się z platformą
albo gdyby uważał na palce.
Gdyby pompa nie spadła na dół
i gdyby biedny farmerpamiętał,
żeby trzymać linę.
Szefie?
Nigdy w swoim krótkim życiu
prosiaczek nie pragnął goręcej, by ludzie rozumielijego słowa:
"Przepraszam, szefie".
Przepraszam, szefie.
Nawet przed wypadkiem Arthura
pani Hoggett ciężko pracowała,
krzątała się, piekła, marynowała,
ale teraz, gdy musiała pielęgnować męża i płacić rachunki,
życie stawiało przed nią zadania,
których nigdy by się nie spodziewała.
Pewnego dnia pojawili się dwaj mężczyźni.
Dwaj mężczyźni w garniturach.
Ludzie o bladych twarzach i bezdusznych oczach.
Tacy ludzie mogli przyjść tylko zjednego miejsca: z banku.
Arthurze!
Gdzie to jest?
Jest.
"Szanowny panie Arthurze Hoggett...
"...prosimy o zaprezentowanie świnki.
"...pokaz umiejętności pasterskich.
"Zapewniamy przelot, noclegi...
"i wysokie wynagrodzenie".
Arthurze! Wysokie wynagrodzenie!
Spójrz! Widzisz?
Świnko!
Chodź mały. Wołają cię.
Tu go nie ma.
Babe!
Babe'a tu nie ma.
Nie możesz przekreślić tego, co się stało, ale możesz to naprawić.
Szefowi grozi utrata farmy.
- Wszystkich nas stąd odeśIą. - Kto wie, gdzie skończymy.
Nie wszyscy ludzie są tacy jak nasi.
- Co ja mogę zrobić? - Nic!
Jesteś pasterską świnką. Mistrzem.
Pewnie chcą, żebyś pilnował stada.
Nie możesz odejść. Przynosisz mi szczęście.
Świnko!
Arthurze! Zawołaj tego łotra.
Do nogi, świnko!
Muszę iść.
Nie będziesz sam, mały. Będziesz z żoną szefa.
Będziesz w towarzystwie seryjnego zabójcy!
Nie bój się.
- Chcesz się najpierw wysiusiać? - Nie, dziękuję.
Szybko, świnko.
Ale ja potrzebuję tego prosiaka.
Przynosi mi szczęście.
Bez niego jestem skończony.
Trup! Nieboszczyk! Pieczona kaczka!
Wsiadaj.
Pojedziesz ze mną, Mucho?
Chętnie, ale to ciebie chcą.
- Proszę. - Przestań. Jesteś odważnym prosiakiem.
Na tym niepewnym świecie
szczęście sprzyja odważnym.
Rano owsianka. Bez cukru. Szczypta soli.
Herbata. Bez mleka, z cytryną.
To już chyba wszystko.
Jadę.
Esme?
Nie martw się. Nie pozwolę, by coś się stało twojemu prosiaczkowi.
Arthurze.
I tak oto
prosiaczek i żona farmera
wyruszyli w wielki świat.
GOSPODARSTWO WYPRZEDAŻ ZA DŁUGI
To, co stało się później, jest opowieścią o ich nieszczęśliwych przygodach
i o tym, jak dobroć i siła uczuć
mogą naprawić ten świat.
Uratuj farmę, Babe!
Odwalcie się... To nie jest farma!
Wybaczcie, chłopcy.
Widzieliście to grube, nieopierzone, latające coś?
- Wiecie, dokąd zmierza? - Leć za nami.
Dobrze. Lecieć za nimi.
- Przepraszam, byłem ciekaw... - Jestem zajęty.
- Chyba zgubiłem moją panią. - Pracuję teraz.
Jasne?
Jesteś jakiś dziwaczny, szczeniaku.
Nie jestem szczeniakiem, ale świnką pasterską.
Moja pani znikła, jestem głodny i muszę ratować farmę.
To doprawdy tragiczne, ale czy widzisz tych ludzi?
I ten cały bagaż?
Muszę to wszystko obwąchać, psiakrew.
Jestem trzykrotnie dyplomowanym wywąchiwaczem.
Nochal, kinol, narzędzie węchu.
- Ty też masz niezły nochal. - Dziękuję.
Nie przerywaj. Teraz najciekawsze.
Wywącha się właściwy zapach i co dalej?
Trzeba podskakiwać i zaciekle szczekać.
- Wtedy ludzie się zbiegają. - Dlaczego?
Nie mam pojęcia, ale to ważne. Dostaję nagrodę.
- Nagrodę? - Moją ulubioną. Patrz.
Ochrona na parter!
Mamy jednego.
Mogłaby być moją matką.
Skóra cierpnie.
Esme Cordelia Hoggett?
Dzięki niebiosom.
Nie ma mojej świnki, a został tylko kwadrans do lotu FF-115.
To inna sala odpraw,
ale nie ma mowy, żebym poszła bez kochanej świnki.
- My mamy świnkę. - Więc się pospieszmy.
Jeżeli nie polecimy FF-115, spóźnimy się na lot o 16: 15.
Jeśli tak się stanie, nie zdążymy na targi.
To targi ogólnokrajowe, a dzisiaj jest ostatni dzień.
Jeśli nie zdążymy, nie dostaniemy wynagrodzenia.
Bank nie kupi odpowiedzi: "Spóźniłam się na samolot".
To będzie koniec. Żegnaj, farmo.
Biedny Arthur będzie całkowicie
zrujnowany.
Esmo Cordelio Hoggett, podejrzewamy,
że przewozi pani nielegalne substancje.
Jako oficer celny
mam prawo do przeprowadzania pewnych... zabiegów.
Proszę wejść do kabiny i rozebrać się.
Słucham?
Oczywiście, ustalono ponad wszelką wątpliwość,
że Esme Cordelia Hoggett była niewinna.
Niestety, stracili wszystkie ważne połączenia
i stało się najgorsze:
musieli czekać kilka dni na powrotny lot.
Nie mogli iść naprzód, ale nie mogli też zawrócić.
Byli w tarapatach.
WYKAZ HOTELI I MOTELI
Nie przyjmujecie zwierząt?
Ale to tylko mały prosiaczek.
To trochę więcej niż pies.
Praktycznie jest człowiekiem!
Proszę wyjść.
To nie farma.
Przepraszam.
Hotel Flealands, kilka przecznic na południe.
Będzie tam pani mile widziana.
Esme Hoggett przyjrzała się twarzy obcego...
Dziękuję.
...ciekawa, co też mogło wywołać ów nieoczekiwany, życzliwy gest.
Jak myślisz, co to za miejsce?
Szukam pokoju dla siebie...
i... dla maleńkiego... prosiaczka.
Zwariowała pani? Zwierzęta, tutaj?
Skąd ten pomysł?
Co pani sobie myśli?
Jestem porządną obywatelką.
Czy kiedykolwiek złamałam prawo? Nigdy.
Nie słyszała pani? Wynocha!
- Jak długo chce pani zostać? - Dwa dni.
- Może być pokój na poddaszu? - Myślałam, że...
To było dla sąsiadów. Nędznicy bez serca.
Gdzie to biedaczysko ma się podziać?
- Jest przyzwyczajony do mieszkania? - Tak jak pani i ja.
Zapewniamy posiłki? Nie.
Jest tu gdzieś tani sklep? Tak. Dwie przecznice stąd.
Podstawowa zasada? Nigdy nie otwierać drzwi frontowych.
Dlaczego? To może być inspekcja.
Uwaga na stopień.
A gdy czegoś potrzeba?
Puka się do drzwi po lewej.
Kto tam mieszka? Ja.
Gdzie jest łazienka? Na końcu korytarza.
Mamy ręczniki?
Czy to pies? Jesteś szczeniakiem?
Flealick! Nie wiemy, skąd się to wzięło.
- Wiemy, Alanie? - Nie, Nigel.
- Jesteś kotem? - Czy wyglądam jak kot?
Mam słaby wzrok. Ledwo widzę. Jeśli z ciebie kot, uciekaj za płot.
Nie masz czego szukać na tym piętrze!
Żadnych kociaków.
Koniec i kropka!
Gdzie jest telefon? W przedpokoju.
Tylko miejscowe.
Gdzie świnka ma być przez cały czas?
W pokoju.
Gdzie małe zwierzątko ma się załatwiać?
Do kuwety.
Kto to będzie sprzątał?
Pani. Jakieś pytania?
Gdzie jest telefon do zamiejscowych?
Dwie przecznice dalej.
Zostań, prosiaczku.
Babe rozglądał się po nowym otoczeniu,
pełnym ludzi i innych stworzeń,
i zastanawiał się, kiedy wreszcie zobaczyjakąś owcę.
Wtedy zaświtała mu myśI.
Może to nie chodziło o pilnowanie owiec.
Może to było coś innego.
Wkażdym bądź razie,
w tym pokoju o ciemnych kątach i bezkresnych możliwościach
świnka poczuła, że znajdzie sposób, by spłacić dług.
W czym mogę ci pomóc?
Co robisz?
Słucham?
Chwileczkę.
To należy do żony szefa.
Wracaj!
Zaczekaj!
- Jeśli nie jesteś kotem, pogadajmy. - Przepraszam.
Nie wychodzimy często. Nig i AI mają zszarpane nerwy.
Ja, z uwagi na biodra. Nie bądź dziwakiem.
Otwórzcie, proszę.
Otwórzcie!
Masz problem, mały?
Kochanie, kto to?
Jakiś łysy, bladoróżowy stwór.
Wpuść go.
Chciałbym dostać z powrotem walizkę.
Różowiutki! Spójrz na tego małego.
Chcesz mu złamać serce?
Ale to nie należy do niego.
Wiem to, co widziałem:
Tug przyniósł walizkę, to jego zadanie, zbiera przedmioty,
a ty wpadasz bez zaproszenia, "oskarżasz" i "stawiasz żądania".
Nie widziałem cię z tąwalizką.
Skąd wiadomo, że jest twoja?
Nie wyjdę bez walizki.
Mój starszy brat Bob, Wielki Banan,
nie skończył wyjaśniać, jak się sprawy mają.
Ostrzegam was: jestem mały,
ale mogę być groźny, gdy mnie się sprowokuje.
Co się tutaj dzieje?
Prowadzimy negocjacje
z tym łysym, różowym osobnikiem.
Ma dziwne pochodzenie, wasza wysokość.
Może nawet jest wrogiem.
Wy skończone głupki.
To jest wszystkożerny ssak z rzędu kopytnych,
mało znaczący gatunek przeznaczony jedynie
do jedzenia przez ludzi.
Pokorny, brzydki, bez rąk, babrze się w błocie...
to jest świnia.
Dla waszej wiadomości...
Jestem prosiakiem-pasterzem i zostałem wysłany, by uratować farmę.
Obmyślam właśnie, jak powinienem teraz ratować farmę.
Jeśli nie możesz powiedzieć nic miłego, to nie mów nic.
Więc ten mały różowy "obiadzik"
spełnia swoje przeznaczenie, pożywnie mówiąc?
Zobaczymy.
Czuję się bardzo zagubiony w tej dyskusji.
Chcę dostać mojąwalizkę. Zejdźcie mi z drogi!
Wujku Fugly!
- Wypuśćcie mnie. - Wujku Fugly!
Na górze była kradzież.
Możesz to sobie wyobrazić?
Esme Hoggett, Fugly Floom.
Wujku Fugly, Esme Hoggett.
- Może powinniśmy zadzwonić na policję. - Żadnej policji.
Żadnych władz. To mogłoby nas zniszczyć. Pani rozumie.
Właśnie powiedziałam Arthurowi, że jego prosiak jest wreszcie bezpieczny.
- Na domiar złego... - To moja pani!
- Znaleźliśmy pani ubrania. - Nie obchodzą mnie ubrania.
Nie mogę wrócić do domu bez prosiaka.
Rozumie pani?
Coś, co wyglądało jak prosiak, wyszło stąd pięć minut temu.
Skręciło w lewo w Canal Street, a potem poszło w kierunku plaży.
Dziękuję.
Co to jest?
To piękne.
Cudowne.
Teoria Chaosu
Świnio!
Kogo pani nazywa świnią?
Nie ciebie. Inną świnię.
Świnię mojego męża.
Co masz w torebce?
Dawaj to!
O Boże.
Szampański Obiad
Specjalność Domu
Rozrywka może niejest tak godziwym zajęciemjak pasterstwo,
ale prosiaczek był gotów narazić się na śmieszność,
byle tylko uratować farmę Hoggettów.
Śmiech i Oklaski
Niedopieczony
Zwierzęta mu powiedziały, żejeśli wszystko się uda,
dostaną wielkie nagrody.
Kiedy dostanę zapłatę?
Strzał pożegnalny
Muszę już iść. Jak mogę odebrać swoją nagrodę?
Kazałem ci siedzieć pod stołem!
Dobrze.
Nie popychaj mnie!
To pomyłka! Jestem babcią!
Ratunku! Zadzwońcie do farmera Hoggetta!
Koniec przedstawienia! Rozejść się!
Pomocy!
Prosię mądrzeje
Powiedzcie mi prawdę.
Nie było żadnej nagrody, prawda?
Ani nic podobnego?
Mała różowa świnko, to jest miasto.
Bob zawsze mówi,
że wszystko jest złudzeniem przegranych.
Nie, to nie tak.
Coś w stylu, że nie ma wczoraj ani jutra...
Jest tylko dzień dzisiejszy.
Przeszłość odeszła, a na przyszłość...
Żadnych gwarancji, mój mały prosiaczku.
Świat jest zachłanny, a dla wszystkich nie starczy.
Więc martw się tylko o siebie.
- Kapujesz? - Nie jestem zwykłym prosiakiem.
Czymkolwiek jesteś, mały.
Nie jestem jakimś tam prosiakiem. Mam do spełnienia misję.
Smutnojest być samotnym prosiaczkiem w mieście.
To przygnębiające.
Nie ma komu się wyżalić.
Gdziejest żona szefa?
Starał się przypomnieć sobie Muchę i Reksa i ich niezawodne rady,
naprawdę bardzo się starał,
ale ledwie mógł sobie przypomnieć twarz ukochanego szefa.
Farma zatarła się w pamięci.
Stała się tylko marzeniem przynoszącym otuchę
echem.
Wszystko w porządku, Theloniusie?
Theloniusie?
Nie mogłem go obudzić. Próbowałem.
Ale on nie chciał się obudzić.
Wróci.
Zawsze wracał.
Theloniusie?
Easy.
Daj mu spokój.
Zobaczmy.
Chwileczkę!
To wygląda dobrze.
Wyrzuć mnie. Tutaj będzie dobrze.
Dzięki za podrzucenie.
Mam nadzieję, że operacja skrzydła się uda.
Nie jesteś stworzony do dalekich lotów.
Poza tym tragedie rodzinne, które musiałeś wycierpieć...
Nie martw się. Do zobaczenia.
Żegnaj,
szlachetna kaczko.
Przygotowany do Iądowania.
Klapy na dół!
Bardzo dobrze.
KLUB STRZELECKI
Prosiaczku!
Życzliwe serce
Gdy noc zapadła, wszystkie troski prosiaczka
zagłuszałjeden uporczywyjęk.
Jedzenie.
Burczało mu w brzuchu,
a on myślał, że to żołądek woła do niego.
Jeść!
Czy ktoś ma coś do jedzenia?
Cokolwiek?
Psy, macie jakąś przekąskę?
Mamy dywan z plamami po spaghetti.
- Nie możemy ciągle lizać dywanu. - Masz rację, Nigel.
Hej, koty!
A wy?
Nic, nic dojedzenia, nic dojedzenia
Nie mamy nic dojedzenia
Biorę sprawy w moje ręce.
Wiem, gdzie jest pełno jedzenia.
Wychodzimy? Bez człowieka?
To może byś niebezpieczne, a nawet śmiertelne.
Będziemy się trzymać cienia.
To roztropne.
Poczekajcie!
Gdzie jest jedzenie? Muszę coś zjeść!
Nie krzycz tak.
Zrobię wszystko, co każecie.
Odejdź, "wędlinko".
Co możesz zrobić? Nawet nie masz rąk.
Co mogę zrobić? Wiele.
Pewnie.
Mogę strzec owiec.
Wracaj do domu. Robisz z siebie przedstawienie.
Zaczekaj chwilę. MyśIę, że wiem, gdzie by się znalazło kilka owiec.
- Naprawdę? - Pokażę wam.
Tutaj, za tym magazynem
trzymają owce.
Zrobię przejście.
Sezamie, otwórz się.
Są tam.
Jakiej są rasy?
Pit bulle i dobermany. Bardzo egzotyczne rasy.
Gdzie mam je paść?
Sam zdecyduj. Zajmuj je tak długo, jak będzie trzeba.
Dobra.
UWAGA ZŁE PSY
Jest tu kto?
Ktoś inny?
Nie masz instynktu samozachowawczego.
Chyba, że jesteś samobójcą.
Ja tylko szukam
kilku owiec.
Ostrzegam cię.
Bee, baran, owca!
Bądź wierna rasie, na twoje runo!
Bee, baran, owca!
Tutaj, kochanie.
Uważaj.
Przetnę mu drogę!
Wpuśćcie mnie!
Proszę!
Jest tam kto?
Wpuśćcie mnie!
Otwórzcie drzwi!
Nie ma się czym niepokoić, kochanie.
To nie było złudzenie. Tam się coś naprawdę dzieje.
Hortensjo, przegapisz tę arię!
Złapię się za ogon!
Coś przedarło się przez strach.
Przebłyski pamięci, sceny zjego krótkiego życia,
zbieg okoliczności, który doprowadził go
do zagłady.
Strach go wyczerpał.
Babe odwrócił się do swego prześladowcy, a wjego oczach tliło się pytanie...
Dlaczego?
Popatrz, co się dzieje na świecie.
Takie czasy, Nigelu.
Chodźmy stąd.
Niech ktoś nam pomoże!
Jesteś dobry.
Pomożesz mi?
Wyrzucono mnie i nie mam dokąd pójść.
- Ale jak? - Proszę.
Jesteś inny niż wszyscy.
Tamci mnie wykorzystywali, dużo obiecywali,
ale to byli kłamcy.
Jest mi zimno.
Jestem przerażona i strasznie zmęczona.
- Gdzie twoi państwo? - Mają teraz kogoś innego.
Kogoś młodszego i ładniejszego.
Nigdy nie miałem pana.
Jestem głodny.
Mój pan wsadził mnie do worka i wrzucił do wody.
Brzuszek mnie boli z głodu.
Spróbuj o tym nie myśleć.
Zlituj się nad nami.
Jesteśmy wyrzutkami i nie mamy dokąd pójść.
W środku jest miło i ciepło.
- To nie jest dobry pomysł. - Ale oni...
Wykluczone.
Czy to jest do jedzenia?
Miej litość.
Cicho!
Ściągniecie na nas kłopoty.
Może gdybyśmy weszli do środka i ustawili się w kolejce,
wystarczyłoby dla wszystkich.
Mówisz, jakbyś tu mógł decydować.
Uważam, że może.
Chciałbym zaproponować rozwiązanie,
które zadowoli wszystkich.
Słowo świnki jest prawem.
Czy ktoś ma coś przeciwko temu?
- Nie! - Cokolwiek powie świnka!
Czy ktoś jeszcze?
Ja się zgadzam.
A inni?
To tylko zwykła świnka.
To ci dopiero!
Przypominają mi się dobre czasy,
kiedy byłam otoczona luksusem.
Miałam piękną fryzurę i wypielęgnowane paznokcie.
- Dzicy lokatorzy. - Bez ogłady.
Poniszcząwszystko, prawda, Alanie?
Masz rację, Nigelu.
Świnko.
Chcę ci ofiarować tę obrożę.
Nie trzeba.
- Ależ tak. - Jesteś bardzo miły...
Wcale nie jestem miły.
Mam obowiązek być groźny.
To powinieneś zmienić zawód.
- Nie mogę. - Właśnie, że możesz.
Mam to we krwi. Kiedyś byliśmy wojownikami.
To jest instynkt.
Cień zbrodni kładzie się na mojej duszy.
Więc...
- nie powinienem był cię ratować? - Większość by nie ratowała.
Będę zaszczycony, jeśli włożysz tę obrożę.
Podziękuj śwince.
- Dziękuję, świnko. - Nie ma za co.
Podziękuj śwince.
Dziękuję ci, świnko.
Naprawdę nie ma za co.
Podziękuj śwince.
- Dziękuję ci, małe stworzonko. - Nie ma za co.
Podziękuj śwince.
Hej! Ty!
Dzięki.
I trochę dla ciebie.
Dziękuję,
wasza wysokość.
Dziękuję, Theloniusie.
Dobra, przyjaciele, bar zamknięty!
Jestem jeszcze głodny.
Dwoma cukierkami nie można się najeść.
- Za dużo tych kotów. - Ktoś powinien mu dać nauczkę.
Uważaj, co mówisz, kiciu!
Odczep się, obwąchiwaczu!
Wódz chce coś powiedzieć.
Może koty i psy
mogłyby być milsze dla siebie.
Nakazuje się wszystkim kotom i psom
zapomnieć o wrodzonej, fanatycznej, wzajemnej nienawiści
i żeby wszystkie zwierzęta, duże i małe, miały równe prawa
do wolności i sprawiedliwości.
Niech się tak stanie,
zgodnie z życzeniem wszystkich.
Nadal jestem głodny.
Mój brzuszek...
boli mnie.
Wiem, kochanie.
To nasza zasługa. Należała się nam największa porcja.
Nie, kochanie. Tutaj.
Co się dzieje?
Nic.
I tak, moi drodzy, ta pełna wrażeń noc
kończyła się, dając początek.
Uświęcony koniec
To wydarzenie splotło nici przeszłości i przyszłości,
ukoiło skołatane serca wszystkich obecnych,
którzy na chwilę
zapomnieli o swych waśniach.
Jestem wujkiem.
Podwójnym.
Raz, dwa, trzy.
Górą my!
- Dobra robota! - Gratuluję, mamo.
Spójrz na tę małą twarzyczkę.
- Jakie śliczne. - Wykapany tatuś.
Mam ochotę je polizać.
Wódz, w imieniu nas wszystkich,
chciałby...
wygłosić powitalne przemówienie,
więc posłuchajcie!
Gdybym znał
Słowa
By cię pocieszyć
Wyśpiewałbym ci
Piękny poranek
Prosiaczku!
Tam się aż roi
od plugawych zwierząt.
To istne zoo!
Ferdynand!
Dokąd idziesz, świnko?
- Ferdy! - Daj dzioba, prosiaczku!
Buzi, buzi.
- Kim są ci nieszczęśnicy? - Ferdy!
Co się tu dzieje? Zmieniłeś się.
- Miasto może naprawdę podciąć skrzydła. - Komu to mówisz?
Jestem z moim prosiaczkiem!
Mały, poczciwy Ferdy,
nareszcie bezpieczny.
Zapowiada się pracowita noc.
Sprawdzę na górze.
O rety!
WYDZIAŁ WETERYNARII NAKAZ WYWOZU
Nikogo nie ma w domu!
Chodźcie tu.
To ci dopiero!
Nie idź tam.
Dobra dziewczynka.
Grzeczna dziewczynka.
Chodźmy do domu.
Teraz!
Prosiaczku!
Chodź, Zootie.
Dobra, teraz.
Masz go?
Zaciśnij. Szybciej.
Dobra.
Sieć.
Czy są tu koty?
Wykluczone. Żaden by się nie ośmielił tu wejść.
Jestem uczulony na koty.
Wielkie nieba! Ma słabe serce!
Wykończy się, prawda, Alanie?
Tak, Nigelu.
Flealick!
- Zostało tam coś? - Nie, to już koniec.
Spójrz na to.
Załatwmy to tak, by nikomu nie stała się krzywda.
Co powiesz na współpracę?
Zrób coś!
Woda!
Potrzebuje wody!
Dziękuję, świnko.
Co to ma być? Pozbądź się go.
Co my z tym zrobimy?
Jedziemy!
Flealick!
Co ci się stało?
Puść!
Hop!
Flealick?
Słyszysz mnie?
Dobrze się czujesz?
Postawcie mnie.
Dobra!
Jestem zdrów i pełen animuszu!
Pojechali tędy.
MyśIę, że w drugą stronę.
Co ty wyprawiasz?
- Wszystko zależy od nochala. Od kinola. - Od czego?
- Od narządu węchu. - Prosiaczku! Tracisz rozum!
"A" - są daleko. "B" - nie byli sympatyczni.
"C" - to dla kamikadze i "D" - dla takich marzycieli jak ty!
- Ferdy. - Jesteś małą świnkąw wielkim mieście.
Co możesz zdziałać, ty albo ktokolwiek? Po co w ogóle próbować?
Pomóż mi się od tego uwolnić!
Kaczor Ferdynand jest świadkiem szaleństwa.
Ponownie chaos
Przepraszam.
Niekiedy dopiero konieczność pozwala odkryć drzemiące w nas talenty.
Babe, który dotąd posługiwał się nosem tylko w pogoni zajedzeniem,
odkrył, że węch może otwierać przed nim rozległe krainy zapachów.
Z nastaniem ranka byłjuż prawdziwym mistrzem.
Jesteśmy blisko.
Tędy.
Turyści.
Naprawdę trafiliśmy!
Wiedziałem. Wszyscy nie żyją.
- Żyją. - Chodźmy po nich.
Jeśli damy się złapać, nie pomożemy nikomu.
Wyrzucałam to sobie...
Mówiłam: "Esme, zawiodłaś Arthura, zawiodłaś świnkę".
Sędzia nigdy nie słyszał, by ktoś wymawiał tak wiele słów w tak krótkim czasie.
Najwyraźniej ta kobieta
miała czyste sumienie i dobre zamiary.
Unikałam świń, ale jedna zaprzyjaźniła się z moim mężem.
Poza tym wychowywał się na farmie i lubił świnie.
Jak tylko zostanę zwolniona, wrócę tam,
by poszukać świni Arthura.
Skarga oddalona!
- To różowiutki! - Dobra nasza!
- Świnka! - Wódz!
Wiedziałam, że przyjdzie.
- Musimy być cicho. - Przepraszam.
- Pójdę zamknąć. - Dobra.
Wszyscy znacie powiedzenie: "przeżywają najszybsi".
Mam pomysł. Podzielmy się na dwie grupy.
Szybcy pójdą ze mną. Powolni zostaną i poświęcą się.
- Ferdynandzie! - Przynajmniej nie wszyscy zginą.
To jedyne rozsądne wyjście.
Gdzie Thelonius?
Co ty robisz?
Nie jestem ubrany.
Przecież jesteś orangutanem.
- Nie jestem ubrany. - Panie Theloniusie?
Czas iść.
To szaleństwo.
Dziękuję, że poczekaliście.
Uciekajmy.
Kiedy wreszcie spotka mnie coś miłego?
Tlenu.
Prosiaczek?
Co się stało?
Chciałam, żebyśmy wszyscy czuli się tu dobrze.
Ale co począć?
Kiedyś mieliśmy uroczych sąsiadów.
Ludzie pomagali sobie nawzajem. Ale teraz...
nie było mnie tylko jedną noc,
czuwałam przy umierającym wujku Fugly.
Biedactwo.
Dlaczego nie zostawią nas w spokoju?
- Kto? - Co te zwierzęta jej zrobiły?
- Komu? - Jej!
Jej.
Dobrze.
Ubranie. Masz coś, co pasowałoby na mnie?
Gdzie są nasze zwierzęta?
- Nie przejdę tędy. - Musisz, Nigelu.
To jak spacerek po parku.
Spróbuj. Używaj wszystkich nóg.
Dalej, już prawie... nie tam.
Czy na całym szerokim świecie
jest jakieś naprawdę bezpieczne miejsce?
Dla moich maleństw?
Znam takie miejsce, ale to daleko stąd.
Jak się tam dostać?
Najpierw musimy znaleźć moją panią.
Kochanie?
Tu jesteś.
Cicho.
Cztery łapy.
Dwie.
To jest pies.
I świnka.
Cześć, małpko.
Chodź, Theloniusie.
John?
Pani Willis.
Jakieś bóle?
- Bardzo słabe. - Dobrze.
Dobry wieczór, doktorze.
Dziękuję. Dobranoc.
Dobry wieczór.
Szukamy kilku zwierząt.
Jakich?
Świnka, koty, psy, małpy.
I tak dalej.
Tu nie można wchodzić.
Świnko!
O rety!
To musi być zabawne.
Co za niespodzianka!
Uwielbiam niespodzianki.
Naprzód!
Świnko!
To ona!
Jasne, to ona.
Ale wygląda jak on!
Nie sądzę, Theloniusie.
Mówię ci, że to On.
Sprawy mają się ku lepszemu, Ferdy.
Pójdziesz ze mną, prosiaczku.
- To nie twoja świnka! - Teraz jest moja.
Esmo! Kucharz złapał twoją świnkę!
Chodźmy, Theloniusie.
Łap ją!
Nazywam się Esme Cordelia Hoggett
i przyszłam po świnkę mojego Arthura.
Czy to nie przerażające?
NIE CIĄGNĄĆ
Szybko, Ferdy.
Chodź, świnko!
Już idę.
Łapać go!
Prosiaczku!
Co się stało?
- Chyba upuściłam dziecko. - Jak to?
Musiałam upuścić drugie dziecko.
Uspokój się.
Znajdziemy je. Musi gdzieś tu być.
Moje dziecko!
Spójrz do góry, Theloniusie!
Dziękuję.
Tak, Theloniusie. Dziękujemy.
Podziękujcie śwince.
Świnko, chodź tu natychmiast!
Nie można przywrócić dawnego porządku,
ale można nadać rzeczom nowy blask.
Tak właśnie postąpiły dwie damy.
Hotel został wynajęty
i otrzymał osobliwy wystrój.
Pieniądze z wynajmu
pozwoliły wykupić farmę od banku.
Ścigamy się, Alanie.
Oczywiście, Nigelu.
I stało się tak, że świnka połączyła oba światy.
Z dwóch połamanych połówek uczyniła nową całość,
nieco na uboczu XX wieku.
Szympansy porzuciły estradę
i były szympansami.
Jak możecie się domyślać, powietrze bardzo im służyło.
Choć inni zasmakowali w wiejskim życiu,
Flealick uznał, żejest za spokojnie
i uganiał się za ciężarówkami.
To smutne, ale...
historia pit bulla i różowego pudla nie trwała długo.
Odeszła z innym psem i zostawiła go z dziećmi.
Dzieci, macie być groźne. Jesteście wojownikami. Warczcie.
Musimy, tato?
Nie chcemy.
Jeśli chodzi o orangutana...
koniecznie chciał zostać na farmie... z Panią.
I wreszcie, świnka i farmer
znów cieszyli się swoim towarzystwem.
I wszystko było takjak przedtem, mniej więcej.
Dobra robota, świnko.
Dziękuję, że zostaliście do końca.
Do widzenia.
Polish